پروتکلی مشابه با OSPF که برای مسیریابی در لایه ۲ مدل OSI طراحی شده است.
ARPANET (Advanced Research Projects Agency Network) یکی از نخستین شبکههای کامپیوتری است که اساس و پیشنیازهای لازم برای ایجاد اینترنت مدرن را فراهم کرد. ARPANET در دهه 1960 توسط وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا و بهطور خاص توسط آژانس پروژههای تحقیقاتی پیشرفته دفاعی (DARPA) توسعه یافت. این شبکه ابتدا بهعنوان یک پروژه تحقیقاتی برای ایجاد یک شبکه مقاوم در برابر حملات هستهای طراحی شد که میتوانست در مواقع بحران اطلاعات را بهطور امن منتقل کند.
ARPANET ابتدا بهعنوان یک شبکه تحقیقاتی در سطح دانشگاهها و موسسات تحقیقاتی آمریکایی ایجاد شد، اما بهتدریج به یک شبکه ارتباطی جهانی برای پژوهشگران، دانشمندان و مهندسان تبدیل شد. در حالی که ARPANET در ابتدا بهطور عمده برای انتقال دادههای علمی و تحقیقاتی استفاده میشد، اما بهمرور زمان قابلیتهای آن گسترش یافت و در نهایت به بنیانگذار اینترنت مدرن تبدیل شد.
پیش از ایجاد ARPANET، شبکههای کامپیوتری زیادی وجود داشتند که بهطور مستقل از یکدیگر عمل میکردند و امکان ارتباط میان این شبکهها بسیار محدود بود. در همان زمان، نیروهای نظامی ایالات متحده آمریکا به دنبال راهی برای ایجاد یک شبکه مقاوم در برابر حملات هستهای بودند که بتواند در مواقع بحران به کار خود ادامه دهد. به همین دلیل، آژانس DARPA تصمیم گرفت تا یک شبکه مبتنی بر پروتکلهای خاص ایجاد کند که بتواند دادهها را بهصورت ایمن و بدون وابستگی به یک نقطه خاص انتقال دهد.
هدف اصلی ARPANET فراهم کردن ابزاری برای محققین بود تا بتوانند منابع اطلاعاتی را به اشتراک بگذارند و بهصورت همزمان به دادهها دسترسی داشته باشند. این شبکه بهویژه در دانشگاهها و موسسات تحقیقاتی که برای تحقیق در زمینههای مختلف علمی فعالیت میکردند، محبوبیت پیدا کرد.
شروع کار ARPANET به سال 1969 باز میگردد، زمانی که اولین اتصال موفق بین دو کامپیوتر از طریق خط تلفنی برقرار شد. این اتصال اولیه که تنها شامل چهار سایت دانشگاهی و تحقیقاتی بود، پایهگذار شبکههای بزرگتر و پیچیدهتری شد که بعدها اینترنت نام گرفت. در سالهای بعد، این شبکه گسترش یافت و بیش از 50 دانشگاه و موسسه تحقیقاتی به آن متصل شدند.
در سال 1972، پروتکل ارسال ایمیل به نام "Email" در ARPANET معرفی شد که بهسرعت مورد استفاده قرار گرفت و به یکی از ابزارهای اصلی ارتباطی در این شبکه تبدیل شد. این ابتکار بهویژه در دنیای تحقیقاتی بهطور گستردهای مورد توجه قرار گرفت و بهعنوان یک نوآوری در زمینه ارتباطات علمی بهشمار میآید.
در سال 1983، ARPANET بهطور رسمی به دو بخش تقسیم شد: یکی برای تحقیقات نظامی و دیگری برای تحقیقات علمی و دانشگاهی. این تقسیمبندی باعث شد که شبکه بهطور رسمی به اینترنت تبدیل شود و به یک شبکه عمومی برای اشتراکگذاری دادهها و اطلاعات تبدیل گردد.
ARPANET در نهایت در سال 1990 از سوی شبکههای جدیدتر و سریعتر که مبتنی بر TCP/IP بودند، جایگزین شد. این پروتکلها بهطور گسترده در اینترنت امروزی استفاده میشوند. با معرفی پروتکل TCP/IP، ARPANET به شبکهای عمومی تبدیل شد که از آن بهعنوان اینترنت شناخته میشود. در این دوران، ARPANET به عنوان یک مدل آزمایشی برای ایجاد یک شبکه جهانی برای انتقال دادهها و اطلاعات عمل میکرد که بهتدریج به زیرساخت اینترنت جهانی تبدیل شد.
در ابتدا، ARPANET از پروتکلهای مختلفی برای ارتباطات استفاده میکرد. یکی از مهمترین پروتکلهایی که در ARPANET استفاده شد، پروتکل IMP (Interface Message Processor) بود که وظیفه انتقال بستههای داده بین کامپیوترها را بر عهده داشت. این پروتکل در واقع مشابه با پروتکلهای مدرن TCP/IP بود و کمک میکرد که دادهها بهطور مؤثر از یک گره به گره دیگر منتقل شوند.
با گذشت زمان، پروتکلهای جدیدتری مانند TCP/IP در ARPANET معرفی شدند و از آنجا که این پروتکلها مقیاسپذیرتر و انعطافپذیرتر بودند، ARPANET به شبکهای با اتصالهای بیشتر و قابلیتهای گستردهتر تبدیل شد. در نهایت، این پروتکلها به استاندارد جهانی تبدیل شدند و اینترنت بهوجود آمد.
ARPANET یکی از اختراعات تاریخی در تاریخ شبکههای کامپیوتری است که بهطور مستقیم به ظهور اینترنت مدرن منجر شد. این شبکه به پژوهشگران و دانشمندان این امکان را داد که برای اولینبار از طریق یک شبکه جهانی بهصورت آنلاین با یکدیگر ارتباط برقرار کنند و دادههای خود را به اشتراک بگذارند. بدون ARPANET، امکان ایجاد اینترنت گستردهای که امروزه داریم، بسیار دشوار میبود.
علاوه بر این، ARPANET به عنوان آزمایشی برای پروتکلهای جدید در ارتباطات دادهای عمل کرد. از آن زمان به بعد، پروتکلهایی که در ARPANET استفاده شدند، به استانداردهای جهانی برای انتقال دادهها در اینترنت تبدیل شدند. این پروتکلها نه تنها پایهگذار اینترنت مدرن بودند، بلکه روشهای جدیدی برای انتقال دادهها و ارتباطات در دنیای دیجیتال ایجاد کردند.
ARPANET بدون شک یکی از مهمترین پروژههای تحقیقاتی در تاریخ شبکههای کامپیوتری بود که زمینهساز ایجاد اینترنت مدرن شد. این شبکه نه تنها فناوریهای نوینی در زمینه ارتباطات و انتقال دادهها را معرفی کرد، بلکه نشان داد که میتوان شبکههای پیچیده و مقاوم در برابر خرابیها ایجاد کرد که برای ارتباطات در سطح جهانی استفاده شوند. برای درک بهتر تاریخچه ARPANET و نحوه توسعه اینترنت، میتوانید به منابع آموزشی مانند سایت saeidsafaei.ir مراجعه کنید.
در این جلسه، به اهمیت مدلسازی در شبکههای کامپیوتری پرداخته شده و مروری بر تاریخچه مدلسازی شبکه انجام میشود. سپس، مدلهای OSI، TCP/IP و ATM معرفی و مقایسه خواهند شد. همچنین، مفاهیم کلیدی مانند واحد داده (Data Unit)، واحد داده پروتکلی (PDU)، واحد داده خدماتی (SDU)، سرآیندها (Headers)، بار مفید (Payload) و کیفیت خدمات (QoS) بررسی میشوند. هدف این جلسه، درک ساختار مدلهای ارتباطی شبکه و نحوه تبادل داده بین دستگاهها است.
پروتکلی مشابه با OSPF که برای مسیریابی در لایه ۲ مدل OSI طراحی شده است.
انتقال سبک عصبی یک تکنیک یادگیری ماشین است که برای اعمال سبک هنری به تصاویر استفاده میشود.
ساختارهایی در برنامهنویسی هستند که به برنامه اجازه میدهند که یک مجموعه از دستورات را بارها و بارها اجرا کنند تا زمانی که یک شرط خاص برآورده شود.
دروازه منطقی AND که زمانی خروجی 1 میدهد که ورودیهای آن هر دو 1 باشند.
نسخه ششم پروتکل اینترنت که از آدرسهای 128 بیتی برای افزایش ظرفیت آدرسدهی استفاده میکند.
لایهای که ارتباطات بین دستگاهها را مدیریت میکند و تضمین میکند که دادهها به درستی به مقصد برسند.
عبور پس از پیش به معنای بازدید از گرهها به ترتیب: ابتدا گرههای زیرین، سپس گره ریشه.
پایگاه دادهای که توسط روترها در پروتکلهای Link-State برای ذخیره اطلاعات وضعیت لینکها استفاده میشود.
تبدیل عدد از مبنای هشت به مبنای ده که شامل محاسبه وزن هر رقم و جمع آنها است.
رباتیک خودمختار به رباتهایی اطلاق میشود که قادر به انجام وظایف پیچیده بدون نیاز به دخالت انسان هستند.
این واژه به پردازش دادهها در نزدیکی محل ایجاد آنها (در لبه شبکه) اشاره دارد، بهجای ارسال دادهها به مراکز داده اصلی. این باعث کاهش تأخیر و مصرف پهنای باند میشود.
هوش مصنوعی لبه (Edge AI) استفاده از مدلهای یادگیری ماشین و پردازش دادهها را در دستگاههای لبه شبکه (نزدیک به کاربر) تسهیل میکند.
آرایه ایستا، آرایهای است که در آن اندازه از قبل تعریف میشود و نمیتوان در زمان اجرا اندازه آن را تغییر داد.
مقداردهی اولیه آرایه به معنای اختصاص مقادیر اولیه به اعضای آرایه هنگام تعریف آن است.
یادگیری فدرال به روشی برای آموزش مدلهای یادگیری ماشین گفته میشود که دادهها در دستگاههای محلی باقی میمانند و تنها مدلهای آموزش دیده با یکدیگر به اشتراک گذاشته میشوند.
مفهوم VLANای که ترافیک به آن هدایت میشود اما هیچ دستگاه یا موجودیتی در آن وجود ندارد تا ترافیک را پردازش کند.
پایگاه دادهای که در پروتکلهای مسیریابی Link State از آن برای ذخیره اطلاعات دقیق شبکه استفاده میشود.
هایپراتوماسیون به استفاده از هوش مصنوعی، یادگیری ماشین و رباتیک برای خودکارسازی فرایندهای پیچیده و بهینهسازی کارهای تجاری اطلاق میشود.
محاسبات بیولوژیکی به استفاده از فرآیندهای زیستی برای پردازش دادهها و ذخیرهسازی اطلاعات اشاره دارد.
سیستمهای ایمنی مصنوعی به سیستمهایی اطلاق میشود که از فرآیندهای مشابه سیستم ایمنی انسان برای تشخیص و مقابله با تهدیدات استفاده میکنند.
پکتهایی که اطلاعات وضعیت لینکها را در پروتکلهای Link-State مانند IS-IS ارسال میکنند.
قسمتی از کامپیوتر است که وظیفه پردازش دادهها را بر عهده دارد. این بخش معمولاً به عنوان مغز کامپیوتر شناخته میشود.
عملگرهای ریاضی برای انجام عملیاتهایی مانند جمع، تفریق، ضرب و تقسیم روی دادهها استفاده میشوند.
شهرهای هوشمند به شهرهایی اطلاق میشود که از فناوریهای پیشرفته مانند IoT و هوش مصنوعی برای بهبود کیفیت زندگی شهروندان استفاده میکنند.
لایهای که مسئول انتقال دادهها در یک شبکه محلی و اطمینان از انتقال بدون خطاست.
عملگر مودولو برای بهدست آوردن باقیمانده یک تقسیم استفاده میشود. به عنوان مثال، 7 % 3 برابر با 1 است.
به معنای گواهینامه بینالمللی مهارت کار با کامپیوتر است که یک استاندارد جهانی برای مهارتهای کاربردی کامپیوتر به شمار میآید. افرادی که این گواهینامه را دریافت میکنند، تواناییهایشان در استفاده از نرمافزارهای رایانهای تأیید میشود.
پورت هر سوئیچ که نزدیکترین مسیر به Root Bridge را دارد و دادهها را به سمت آن هدایت میکند.
طوفان برادکست در شبکه که به دلیل حلقههای شبکهای، پیامها بهطور بیپایان در شبکه گردش میکنند و باعث ازدحام میشود.
شاخهای از ریاضیات است که به مطالعه ساختارهای گرافی میپردازد و در بسیاری از الگوریتمهای جستجو و مسیریابی استفاده میشود.
روش ارتباطی یک به نزدیکترین که در آن دادهها به نزدیکترین دستگاه به مقصد ارسال میشود.
رایانش به هر گونه فعالیت هدفمند اطلاق میشود که از فرآیندهای مبتنی بر الگوریتم استفاده میکند. این شامل تخصصهای فناوری اطلاعات است که به رایانهها، سختافزارها یا نرمافزارها مربوط میشود.
سمانتیک به معنای بررسی معنای دستورات و کدها در یک زبان برنامهنویسی است. این بخش تعیین میکند که آیا کد نوشته شده به درستی به وظایف خود عمل میکند یا خیر.
سیستمهایی هستند که قادرند دادهها را پردازش کرده و بر اساس آنها تصمیمگیری نمایند، به گونهای که شبیه به تفکر انسان عمل میکنند.
نرمافزارهایی هستند که وظیفه مدیریت منابع سختافزاری و نرمافزاری یک کامپیوتر را بر عهده دارند.